Tagarchief: martens

Voor de echte liefhebbers, Sage RPL 9′ #5 2-delig, een heerlijk hengeltje …..

Hans Frumau besloot op zijn vrije dag maar eens wat forellen te sleuren in een van de bekende forellenputten om later zijn rookton mee te kunnen ontmaagden.

Noorder windje, zon hoog aan de hemel, af en toe een wolkje kortom klote visweer maar wie HfH kent!

Om klokslag 13.00 uur de eerste worp met zijn geliefde Sage RPL 9′ #5 2-delig, een paar strippen later al de eerste aktie, K.. MIS.

Het volgende uur was er absoluut geen activiteit meer te ondekken in het wateroppervlakte des te meer in de lucht, een apache helikopter vloog tergend langzaam over het gebied op zoek naar……..

Als er geen aktie te zien is in de oppervlakte dan maar de diepte in …….TUNGSTEN.

Flinke haak eraan en casten met dat #5-je, POK, hmmm wat was dat? Doe nou voorzichtig man!

Een kwartiertje later haakte Hans een mooie 55+ forel, strategie werkte dus. Langzaam drillen want de vis verzette zich hevig toen opeens, KRAK, G..ver, zijn Sage was plotsklaps 3-delig. Aij, toch die tungstenkop?

De vis werd ondanks de tegenvaller netjes en professioneel gedrild en voorzien van een knal op zijn harses, de rookton moest tenslotte ontmaagd worden.

Wie HfH kent weet dat zijn kofferbak altijd “standaard” vol ligt met visgerei, dus ook zijn maitresse, een Elkhorn #3-4-tje.

Dan maar de tijd uitvissen met een #3-4-tje moet Hans gedacht want er is tenslotte betaald tot 17.00 uur.

De rest van de dag kwam er alleen nog maar een schilpad en een meter+ steur de vissers gedag zeggen maar de forellen lieten zich niet meer zien, het blijft tenslotte een put met vaste etenstijden.

Oh, ja Hans is 13 juni jarig dus als jullie een passend kado weten….

Voor wie Hans niet kent; hij is te boeken als gids, guide of guilly!

.., hebben we dit alleen maar aan Theo Bakelaar, en niemand anders, te danken.

Van Theo Bakelaar kregen wij, als leden van het VVG, laatst het onderstaande mailtje.

Subject: Over staaldraadje heen

Ho ho allen,

Kan het zo zijn dat een snoek over een stalen spinstang heen bijt – dus dwars door het nylon – alles weg?

Is dat een verkeerd schot van essox en daardoor alles doorgebeten of is bij het zien van de kolk van deze broeder ( de grootte ervan ) de totale streamer naar binnen gezogen – bek dicht en draadje door – dat moet een flinke geweest zijn.

Het stangetje was ook maar 20 cm lang – eigen schuld dikke bult dan maar – langere stangetjes gebruiken.

Nou ja – de tweede lag er 2 meter vandaan en werd wel gehaakt.

Moet wel zeggen dat deze aanmerkelijk kleiner was – snoek is snoek – toch!

Trouwens een rare plaats waar ze lag, even onthouden en morgen nog even proberen, misschien stangetje terug of ik droomde ( kan ook )

Wederom 30 meter van de voordeur.

Cheers

Theo

Nu lijkt me dit niet zo’n groot dilemma en daarom Theo de navolgende verduidelijking gestuurd:

Het is laat in het jaar. De wind giert door de laatste overgebleven rietkragen. Regen- en hagelbuien teisteren het wateroppervlak.

De wintert staat op het punt om te beginnen. Centimeters dikke ijslaag op het water wat nog maar net boven de 0*C.uitkomt.

Voorntjes bewegen zich niet ze blijven liggen waar ze liggen.

Snoek weet dit ook en moet dus rond deze tijd zijn/haar buik volvreten. Anders is het te laat.

En buiten dat; Meteen na de winter, al vroeg in het voorjaar, worden Hr. en Mw. Essox geacht het liefdesleven te beleven en te zorgen voor nageslacht.

De grote dames en de wat kleinere mennekes.

Daarom gaan zij nu al voorzichtig op vrijersvoeten.

‘Voorzichtig’ zeg ik met opzet, want in een koude winter kun je veel verpesten binnen een prille relatie.

En daarbij is de eerste indruk die je bij een vrouw maakt, zoals wij wel weten, onuitwisbaar en daarmee van eminent belang voor het vervolg van je relatie.

Zo ook bij deze meneer en mevrouw snoek.

Ik denk dat het volgende scenario zich vanmiddag heeft afgespeeld tussen Virginie en Marcel.

V: “Hi Hi Hi Hi Giechel Giechel”

M: “Wat is er Vir ? Zie ik er zo belachelijk uit dat je me uitlacht?”

V: “Nee Marcel in tegendeel, ik lach je toe” “Ik zie het nu pas maar je begint een

echte lekkere kerel te worden “

M: “Nou Vir ik dacht juist dat er bij jouw het spichterige ook wel vanaf is”.

“Gij zèt ok un skon wefke geworre. Ak zo es kèk dan ziej-ikoe gère”

(Let op de Rosmalense tongval van Marcel als hij emotioneel wordt)

V: “Maar Marcel toch foei !! Dat hoort toch niet. Je hebt toch verkering met

Nathalie ? Die zal dit niet prettig vinden”

M: “Ach Met Nathalie is het nooit wat geweest en zal het ook nooit wat worden.

Zeker niet nu ik in jouw ogen heb gekeken”

V: “Hi Hi Hi Mallerd”

M: “Maar jij hebt toch ook al een aantal vriendjes gehad ? Is dat op niets

uitgelopen ?”

V: “Marcel toch. Dat was wat ‘Spielerei’ Ik val alleen serieus op echte mannen”

M: “Hoezo ? ……. Ehhhhh. Trouwens……. heb je wat te doen vanmiddag ?”

V: “Aaaaach niets echt iets belangrijks”

M: “Zin om mee uit te gaan lunchen ? Ik weet nog een mooie rustige rietkraag

waar veel voorntjes voorbij komen”

V: “Ach waarom ook niet ?”

Gezamenlijk zwommen zij naar een mooie rietkraag slechts een meter of dertig van de bruggetje bij de pastoor Hoeckxsingel vandaan.

De uitgewisselde beleefdheden verwerden langzaam tot zorgvuldig gekozen en liefdevol uitgesproken zinnetjes.

Voorzichtig werd er al gesproken over een huwelijksdatum.

Een paar meter verderop kwam er langzaam een “soort van vis” hun kant op.

M: “Kijk daar komt een lekkere appetiser aangezwommen. Vir, alle eer is aan

jouw. Neem ‘m te grazen”

V: “Maar jij mag ‘m ook wel hoor”

M: “Nee Virginie dit hapje ziet er zo mooi uit, deze is voor jouw”

Virginie was een beetje ontroerd over de galantheid waarmee Marcel haar dit hapje aanbood. Zij besloot om extra agressief te werk te gaan bij het vangen van dit visje. Dit om Marcel extra te imponeren.

Met volle macht wierp zij zich op haar prooi.

Twee seconden later kwam zij terug bij Marcel in het riet. Ze sprak wat lispelend.

M: “Wat heb jij daar nou in je bek hangen ?”

V: “Nou je bent bedankt !! Dat was zo’n raar ding van die man met die

belachelijke rode baret. Mooi idyllisch plekje, lekkere hapjes. Pfoeh !!”

M: “Nog een geluk dat die vent geen knopen kan leggen want anders lag je nu

op het droge”

V: “Nou, nou, nou, nou. Wat heb ik een geluk zeg. Nee jij met je aanwijzingen,

dáár heb ik wat aan”

M: “Sorry Virginie maar ik moet ook zeggen dat die aanval van je nou niet

‘je-van-het’ was. Beetje slapjes hoor.

V: “Beetje slapjes, Beetje slapjes, BEETJE SLAPJES !!!! ………………. Kijk naar je

eigen; Flapdrol, Bamzaaier.

Juist op dat moment kwam er wederom een “soort van vis” langs. Marcel had beter moeten weten maar om nog te redden wat er al lang niet meer te redden was, wilde hij nog één keer een verpletterende indruk op Virginie maken.

Vol overgave stortte hij zich op de aangeboden prooi ………………………..

Toen hij zich een paar minuten later weer bij Virginie vervoegde, met een lelijk gat in zijn rechterbovenkaak, liet hij de schampere lach en alle hierop volgende

vernederingen lijdzaam over zich heen komen.

Vrouwen doen wel meer wat hysterisch, dit zou vanzelf wel overwaaien en dan zou het alsnog goed komen.

Maar toen Virginie hem in het diepst van zijn ziel trof en opmerkingen maakte over zijn mannelijkheid was de maat vol.

M: “Nu is het genoeg, vuile slet, hoer !!!! Je gaat maar naar die zogenaamde

vriendjes van je terug. Ik snap niet dat ik ooit iets in je gezien heb.

Trouwens ik zoek mijn vriendin wel iets Virginaler uit.”

V: “Ja hoor ik ga graag terug naar mijn mannen want die laten zich tenminste

niet zomaar op de kant trekken door de eerste de beste”

En hiermee eindigde een prille liefde al in de dop.

Epiloog:

Theo, en alleen Theo. Niemand anders is er debet aan dat dit prille geluk zo in de kiem gesmoord is.

Mannen; Als er nu volgend jaar wat minder snoekjes geboren worden als normaliter, hebben we dit alleen maar aan Theo, en niemand anders, te danken.

Open VVG Championship 2008, the Netherlands.

VVG ’s got a new Champ!

Wat een voorbereiding, wat een weer en wat een mooie vangsten konden we gisteren noteren tijdens het onvervalste enige echte Vughts Vliegviskampioenschap 2008.
Daar waar vorig jaar in een fel duel tussen 2 VVG-ers om deze eer werd gestreden en Paul met de eer mocht strijken, was wel duidelijk dat meer leden dit jaar het zoet van de overwinning wilden proeven…

Alleen Martin ontbrak die in Kampen tijdens het “cavia en kippen werpen” evenement moest voorbinden. En Mike natuurlijk, die mogelijk vanwege de slechte weersvoorspellingen en of reistijd maar had afgezien van deelname.

Op donderdagavond kon je al duidelijk merken dat de strijd in Appeltern een hevige zou gaan worden. Theo arriveert met geheimzinnige dozen, Martin heeft voor iedereen allerlei tips (logisch, hij zou er toch niet bij zijn). En daar waar de een nog niet het achterste van de tong laat zien, zijn anderen meer open in hun keuze: Bert met licht uit balans gebonden sterren-vliegen, Onno’s vliegen, volgens hemzelf echte winners, maar zouden zijn vliegen over 2 dagen bij hele andere omstandigheden ook nog de winnende blijken? Paul met prachtige verse vliegen in meer neutrale kleuren, maar wel met een breed spectrum. En Erik met mooie grote voor mij nieuwe creaties. Hij gokt duidelijk op de verwondering van de vissen. En Theo? Die liet zijn creaties nog even achterwege..

Ellebogenwerk en “niet afkijken”gedrag werd meerdere keren waargenomen die avond door mijzelf. Bijna moest ik optreden, om dat haast verachtelijke niet bij VVG horende gedrag te berispen ,of erger, te bestraffen. En dat mocht ik als  vrijwillig aangewezen enig echt onberispelijk en streng doch rechtvaardig jurylid tijdens  de aanstaande battle.
En juist omdat ik die rol zou vervullen en mij dus meer met het vastleggen de vangsten en het beoordelen van een eerlijke strijd zou moeten bezighouden, werd mijn keuze eenvoudig: vooral statische patronen.

En dan komt Theo met zijn 3 exemplaren. Vergeef mij de namen. Daarvoor zit ik nog te kort in dit illustere circuit. Maar een drietal “opvallende creaties” worden tentoon gespreid, de keuze toegelicht en zaait bij de deelnemers verwarring. Toch groot? En andere kleuren? Drijvend? Theo heeft natuurlijk wat meer ervaring op het Mun, maar iedere dag is een andere. Dus de meeste mensen blijven bij hun keuze. De meeste…, behalve Bert. Omdat Bas het niet redt om op tijd zijn vliegen in te leveren, worden tenslotte 5 minuten voor het sluiten van de vliegendoos nog 3 creaties voor hem gebonden, door vrijwillige leden , die wel mooi lijken, maar waar ook dan al glimlachend van wordt getwijfeld of dat nu wel vliegen zijn waar vis mee wordt gevangen…
Om 22.30 uur sluit het enige echte jurylid de vliegenkist.  De voorbereiding is gedaan. Zaterdag d-day.

En dan over de dag zelf. De aanloop er naar toe was niet het meest ideaal te noemen. Wisselende weersberichten. Onrust zaaiende mailtjes: moeten we wel gaan? Dit wordt echt gekkenwerk! Laten we het vooral bij de soep en het toetje van Tillie houden leek zelfs even de overhand te gaan winnen…:

Email van Paul:
Heren,
Heeft het überhaupt wel zin om morgen MET DIT WEER aan de put te staan? Morgen wordt het nog slechter ;-(
Koffie bij Erik en een filmpje bij Theo kan natuurlijk wel doorgaan.
Met vriendelijke groet,
Paul Verboom

Hfh:
Grote kans op aanhoudend wisselvallig weer met temperaturen die geleidelijk iets oplopen.

za zo ma di wo 
 
 

Zonneschijn (%) 50 20 20 40 30
Neerslagkans (%) 80 90 60 20 20
Neerslag in mm 1 2-5 0-2 0 0
Minimumtemp (°C) 2 0 -1 -3 -3
Maximumtemp (°C) 4 5 5 4 6
Windrichting NW ZW NO N ZW
Windsnelheid (bft) 5 4 4 3 3
     
Toelichting weer op zaterdag:
Volgens mij staan wij morgen in de zon, 80% valt elders, is er 1 mm neerslag van spetterende forellen, is de temperatuur zodanig dat een bakkie leut tussendoor als nooit tevoren smaakt, is de windrichting (bekend om de zuidelijke invloed van de verschillende bossages) vooral west en verdient het aanbeveling om met een # 5 te vissen.
De vliegen wilden er vannacht al uit, maar gelukkig lag er een zalmei voor de opening…
hfh

Reactie van Bert:

Noord Westen wind is niet goed!
Komende nacht en ook zaterdag overdag houdt de buiigheid aan. Voornamelijk zullen het dan buien met hagel en/of (natte) sneeuw zijn en kan het dus (tijdelijk) glad worden. Onweer blijft mogelijk. ’s Nachts ligt het kwik meest nog boven het vriespunt en ’s middags wordt het hooguit 4 graden. De wind blijft in de noordwesthoek en verandert nauwelijks van kracht.
Bert

Maar gelukkig won uiteindelijk het zuivere visgevoel het van het verstand en kon zelfs Onno (“het weer is zo slecht dat de hockey niet doorgaat”) op tijd naar het Mun vertrekken.
Bij het vertrek vanuit Vught, wordt Bert volledigheidshalve gevraagd of hij alles heeft, waarop hij bevestigend knikt (of niet). Na de eerste bocht slaan wij voor onze volgers verrassend rechtsaf. Verbaasde gezichten achterlatend, keren wij huiswaarts om Berts bril te halen.

Theo sluit aan en heeft dinsdag wat voorwerk gedaan, om er in ieder geval zeker van te zijn dat na het vissen ook echt gerookt kan worden. Het huisje op de terp van Tillie en Erik wordt bezichtigd en de koffie met taart, en heerlijke uiensoep met broodjes maken ons van binnen lekker warm. Dat zullen we moeten zijn ook, want er is toch: harde NW wind, bij 2 graden en kans op stevige winterse buien, voorspeld. Het thermo ondergoed heeft alle kasten vannacht verlaten en bedekt de huiden van de VVG-ers vandaag. Erik krijgt van Til een succeszoen en zijn kansen nemen nu met de minuut toe.

Bij het zien van het strijdtoneel, locatie ’t Mun, groeien de kriebels. Als jurylid moet je dan koel blijven, wat natuurlijk bij deze omstandigheden niet echt moeilijk bleek. De hengels  worden geladen, de pakken gehesen, de vliegen nog even niet in touw… De laatste instructies en dan kunnen de vliegen worden geknoopt.  De adrenaline stijgt en de een heeft met dit weer wat meer moeite met het knopen van de vlieg dan de ander. Om 13.00 precies blaas ik de fluit en scheren de eerste lijnen door de inmiddels flinke kabbels op het het water van put 7 van het Mun.

Gelukkig, de opzet van mijn statische vlieg, de zalmei, lukt aardig. Hij verdwijnt door het gewicht van de zinklijn  in ieder geval onder dewaterspiegel… “Ben je niet bang dat er dadelijk 1 met je hengel vandoor gaat” zegt de dan nog enige aanwezige buurman. “Nee hoor”, antwoord ik.   “Ik mag hopen dat ik hem straks zie gaan!” 
De eerste hengel die na 10 minuten krom gaat is van de man die nu juist het verst van het jurylid afstaat… De heer Bakelaar zelf laat zijn hengel krommen en vraagt mij even zijn schepnet aan te reiken. Filmpje, fotootje, sprint van 200 meter, net aanreiken, constateren dat de vis met de vlieg is gevangen die 2 avonden eerder werd gebonden, niet naar visolie oid ruikt, nog een foto, de priest aanreiken en laten werken en vervolgens weer 200 meter terug naar mijn hengel, in de hoop dat ik hem niet meer zie…
En dan blijkt, de volgende 1,5 uur, dat je als jurylid over een enorme conditie moet beschikken: steeds weer lijkt het alsof de dan verst bij jou vandaan zijnde visser een forel haakt. Het patroon van hiervoor herhaalt zich aldus 11 keer in de daarop volgende reguliere 2 uur vistijd. En dat is best veel voor iemand van 98 kg, met artrose in zijn knieën,  en wedijverende vissers, die tussendoor niet een keer spontaan uit eigen beweging zeggen: “Hans ik loop wel even een keer…”
Het beeld van verkleumende gezichten en koude vingers, staat in schril contrast bij mij: hevig ademend, lekker warm, met een zwaar bezweet gezicht en een lach op de lippen omdat ik alle vangsten mooi van dichtbij kan bekijken…

Hoewel bij het vangen van 1 vis moet ik eerlijk bekennen, was ik liever niet rechtstreeks betrokken geweest. Nou ja, vis…  Terwijl iedere VVG –er vanaf een afstand staat te genieten van Paul’s 2e dril en hem al dan niet menend: ”mooie vis Paul! ” toeroept, is het Paul zelf die uitroept: “He? Wat is dit nu? Wat een lelijke. Hij heeft helemaal geen bovenlip! Het lijkt wel een vis met een Hazelip!” . Ik mag vervolgens de uiterst zeldzame “Jan Jaap-van der Wal, regenboog forel op de gevoelige plaat leggen. Ik kan daarbij nog net mijn lachen inhouden. En zeg nou zelf: Is ie niet apart?  “Nou snap ik ook waarom ik hem steeds miste, of liever gezegd: hij miste!”, zegt Paul nog. ‘ Hij wilde wel happen, maar miste steeds omdat ie die bovenlip miste..”.

Gelukkig blijven de voorspelde buien die middag achterwege. Het weer wordt later in de middag zelfs steeds beter.  De wind neemt af, de perioden met zon toe. En langs de waterkant blijft het spannend die middag, want na Theo vangen ook Paul (3), Onno (2?) en Bert (2) mooie vissen in de reguliere vistijd. En het wordt nog echt spannend, want de toppen van de vingers van Theo zijn haast bevroren, waardoor hij nog 2 aanbeten mist.. Om 15.00 uur volgt dan het verlossende eindsignaal en is bekend wie een jaar lang met roem en eer binnen het VVG mag strijken. Die eer en glorie komt Theo Bakelaar toe!

Er wordt nog tot aan de schemering doorgevist. De spanning is er dan letterlijk wat af. De aanbeten worden minder (logisch natuurlijk als er inmiddels 11 flinke praters zijn afgevangen..) Er worden nog een paar vissen gevangen en ook nog een paar verspeeld. Om 17.00 uur worden de gevangen vissen schoongemaakt en reizen we snel richting Rosmalen Daar worden  de prijzen onder de VVG leden verdeeld, pech, aanmoedigings en kampioensprijzen. Theo rookt een paar heerlijke forellen en heeft salades bereid. Tijdens het eten is  janjaap nog een keer het stralende middelpunt en wordt de dag nog eens dunnetjes aan tafel wordt overgedaan. Na het eten bekijken we tenslotte in alle rust de belevenissen van Theo in  Martha’s Vineyard op DVD meebeleeft.           
Moe maar uiterst voldaan komt om 22.30 uur een einde aan deze memorabele VVG dag.
Allemaal bedankt daarvoor!

hfh

To pictures

To muvee