Tagarchief: schotland

.., hebben we dit alleen maar aan Theo Bakelaar, en niemand anders, te danken.

Van Theo Bakelaar kregen wij, als leden van het VVG, laatst het onderstaande mailtje.

Subject: Over staaldraadje heen

Ho ho allen,

Kan het zo zijn dat een snoek over een stalen spinstang heen bijt – dus dwars door het nylon – alles weg?

Is dat een verkeerd schot van essox en daardoor alles doorgebeten of is bij het zien van de kolk van deze broeder ( de grootte ervan ) de totale streamer naar binnen gezogen – bek dicht en draadje door – dat moet een flinke geweest zijn.

Het stangetje was ook maar 20 cm lang – eigen schuld dikke bult dan maar – langere stangetjes gebruiken.

Nou ja – de tweede lag er 2 meter vandaan en werd wel gehaakt.

Moet wel zeggen dat deze aanmerkelijk kleiner was – snoek is snoek – toch!

Trouwens een rare plaats waar ze lag, even onthouden en morgen nog even proberen, misschien stangetje terug of ik droomde ( kan ook )

Wederom 30 meter van de voordeur.

Cheers

Theo

Nu lijkt me dit niet zo’n groot dilemma en daarom Theo de navolgende verduidelijking gestuurd:

Het is laat in het jaar. De wind giert door de laatste overgebleven rietkragen. Regen- en hagelbuien teisteren het wateroppervlak.

De wintert staat op het punt om te beginnen. Centimeters dikke ijslaag op het water wat nog maar net boven de 0*C.uitkomt.

Voorntjes bewegen zich niet ze blijven liggen waar ze liggen.

Snoek weet dit ook en moet dus rond deze tijd zijn/haar buik volvreten. Anders is het te laat.

En buiten dat; Meteen na de winter, al vroeg in het voorjaar, worden Hr. en Mw. Essox geacht het liefdesleven te beleven en te zorgen voor nageslacht.

De grote dames en de wat kleinere mennekes.

Daarom gaan zij nu al voorzichtig op vrijersvoeten.

‘Voorzichtig’ zeg ik met opzet, want in een koude winter kun je veel verpesten binnen een prille relatie.

En daarbij is de eerste indruk die je bij een vrouw maakt, zoals wij wel weten, onuitwisbaar en daarmee van eminent belang voor het vervolg van je relatie.

Zo ook bij deze meneer en mevrouw snoek.

Ik denk dat het volgende scenario zich vanmiddag heeft afgespeeld tussen Virginie en Marcel.

V: “Hi Hi Hi Hi Giechel Giechel”

M: “Wat is er Vir ? Zie ik er zo belachelijk uit dat je me uitlacht?”

V: “Nee Marcel in tegendeel, ik lach je toe” “Ik zie het nu pas maar je begint een

echte lekkere kerel te worden “

M: “Nou Vir ik dacht juist dat er bij jouw het spichterige ook wel vanaf is”.

“Gij zèt ok un skon wefke geworre. Ak zo es kèk dan ziej-ikoe gère”

(Let op de Rosmalense tongval van Marcel als hij emotioneel wordt)

V: “Maar Marcel toch foei !! Dat hoort toch niet. Je hebt toch verkering met

Nathalie ? Die zal dit niet prettig vinden”

M: “Ach Met Nathalie is het nooit wat geweest en zal het ook nooit wat worden.

Zeker niet nu ik in jouw ogen heb gekeken”

V: “Hi Hi Hi Mallerd”

M: “Maar jij hebt toch ook al een aantal vriendjes gehad ? Is dat op niets

uitgelopen ?”

V: “Marcel toch. Dat was wat ‘Spielerei’ Ik val alleen serieus op echte mannen”

M: “Hoezo ? ……. Ehhhhh. Trouwens……. heb je wat te doen vanmiddag ?”

V: “Aaaaach niets echt iets belangrijks”

M: “Zin om mee uit te gaan lunchen ? Ik weet nog een mooie rustige rietkraag

waar veel voorntjes voorbij komen”

V: “Ach waarom ook niet ?”

Gezamenlijk zwommen zij naar een mooie rietkraag slechts een meter of dertig van de bruggetje bij de pastoor Hoeckxsingel vandaan.

De uitgewisselde beleefdheden verwerden langzaam tot zorgvuldig gekozen en liefdevol uitgesproken zinnetjes.

Voorzichtig werd er al gesproken over een huwelijksdatum.

Een paar meter verderop kwam er langzaam een “soort van vis” hun kant op.

M: “Kijk daar komt een lekkere appetiser aangezwommen. Vir, alle eer is aan

jouw. Neem ‘m te grazen”

V: “Maar jij mag ‘m ook wel hoor”

M: “Nee Virginie dit hapje ziet er zo mooi uit, deze is voor jouw”

Virginie was een beetje ontroerd over de galantheid waarmee Marcel haar dit hapje aanbood. Zij besloot om extra agressief te werk te gaan bij het vangen van dit visje. Dit om Marcel extra te imponeren.

Met volle macht wierp zij zich op haar prooi.

Twee seconden later kwam zij terug bij Marcel in het riet. Ze sprak wat lispelend.

M: “Wat heb jij daar nou in je bek hangen ?”

V: “Nou je bent bedankt !! Dat was zo’n raar ding van die man met die

belachelijke rode baret. Mooi idyllisch plekje, lekkere hapjes. Pfoeh !!”

M: “Nog een geluk dat die vent geen knopen kan leggen want anders lag je nu

op het droge”

V: “Nou, nou, nou, nou. Wat heb ik een geluk zeg. Nee jij met je aanwijzingen,

dáár heb ik wat aan”

M: “Sorry Virginie maar ik moet ook zeggen dat die aanval van je nou niet

‘je-van-het’ was. Beetje slapjes hoor.

V: “Beetje slapjes, Beetje slapjes, BEETJE SLAPJES !!!! ………………. Kijk naar je

eigen; Flapdrol, Bamzaaier.

Juist op dat moment kwam er wederom een “soort van vis” langs. Marcel had beter moeten weten maar om nog te redden wat er al lang niet meer te redden was, wilde hij nog één keer een verpletterende indruk op Virginie maken.

Vol overgave stortte hij zich op de aangeboden prooi ………………………..

Toen hij zich een paar minuten later weer bij Virginie vervoegde, met een lelijk gat in zijn rechterbovenkaak, liet hij de schampere lach en alle hierop volgende

vernederingen lijdzaam over zich heen komen.

Vrouwen doen wel meer wat hysterisch, dit zou vanzelf wel overwaaien en dan zou het alsnog goed komen.

Maar toen Virginie hem in het diepst van zijn ziel trof en opmerkingen maakte over zijn mannelijkheid was de maat vol.

M: “Nu is het genoeg, vuile slet, hoer !!!! Je gaat maar naar die zogenaamde

vriendjes van je terug. Ik snap niet dat ik ooit iets in je gezien heb.

Trouwens ik zoek mijn vriendin wel iets Virginaler uit.”

V: “Ja hoor ik ga graag terug naar mijn mannen want die laten zich tenminste

niet zomaar op de kant trekken door de eerste de beste”

En hiermee eindigde een prille liefde al in de dop.

Epiloog:

Theo, en alleen Theo. Niemand anders is er debet aan dat dit prille geluk zo in de kiem gesmoord is.

Mannen; Als er nu volgend jaar wat minder snoekjes geboren worden als normaliter, hebben we dit alleen maar aan Theo, en niemand anders, te danken.

Inver Polly Estate september 2006, Schotland.

October 2006

Schotland, Sutherland, Inver Polly Estate, Polly lodge.

Mannen……………

Hierbij een tripreport van de vistrip welke Onno, Theo en ik (Bert) naar bovenvermelde bestemming hebben gemaakt.

De conclusie over deze week valt perfect samen te vatten in een stelling van Onno, die hij mij op de terugreis voorlegde. Deze vraag weerspiegeld, voor mijn gevoel, de beleving van deze week.
Hij vroeg n.l. aan mij:
“Kun je in eén week echte vrienden worden of is het mogelijk om in eén week het ‘Oslo-syndroom’ op te lopen”?
Tip – Google even op ’Oslo-syndroom’ of “Natascha Kampusch“.
Dit voor de niet (para) medici onder ons.

Als iemand nu een tripreport verwacht met termen als: ‘gillende reels’, ‘een gevecht op leven en dood’, ‘te kleine unsters’ en ‘te kleine meetlinten’ moet hij hier stoppen en niet verder lezen.

Welnu:

Met de boot vertrokken we zaterdagnamiddag vanuit IJmuiden naar New Castle waar we ’s zondagmorgen om 09,30u aankwamen. Nog even een uur of acht buffelen in de auto naar ‘the Highlands’ om daar in de namiddag te arriveren op de ‘Polly Lodge’

Links rijden is altijd weer even wennen, zeker op die rare rotondes waarop Engelsen patent lijken te hebben.
Zo’n bootreis is overigens al een belevenis op zich. Je vind je vermaak tussen variabel inzetbare Poolse meisjes die ’s avonds bediening aan het buffet verzorgen. In de bar kom je ze weer tegen als ‘waitress’. Later op de avond zijn dezelfde meisjes danseres in de nachtclub. Ik geloof dat ze ’s nachts slapen om uitgerust na de vroege poetsbeurt van het schip weer als bedienster aan het ontbijtbuffet te staan. Dit alles in een ambiance van voortdurend beschonken Engelsen en excentrieke Schotten in een kilt.

De Lodge is gelegen op het ‘Inverpolly Estate’ dit is een beschermd natuurgebied wat zijn naam ontleent aan de ‘Stach Pollaid’ een berg die centraal in het gebied ligt.
Het Estate heeft 2 systemen waar zalm optrekt: de ‘river Polly’ en de ‘river Garvie’ welke samen met de ‘river Oscaig’ een systeem vormt.
Vissen op zalm gebeurt er volgens het ‘fly only’ principe.

Verder heeft het Estate vele kleine en grot(er)e ‘Lochs’ waar gevist kan worden. Met name het vissen in ‘the hills’ is een speciale belevenis maar daarover later.
Er liggen twee motorbootjes op grotere ‘Lochs’ om via de kortere weg over het water naar verschillende andere plaatsen te gaan om verder te trekken.
Deze bootjes worden ook gebruikt voor het ‘Loch-style’ of trawlend vissen. Verder ligt er een bootje in een baai vlak bij de lodge om op zee te gaan vissen. Ook vanaf de kant of vanaf de rotsen kan er op zee gevist worden.
De vissen die gevangen kunnen worden zijn o.a: zalm, zeeforel, bruine forel, ferrox, pollak, makreel maar ook kabeljauw, leng en kleine haaitjes. Alhoewel deze laatste drie niet op de vlieg gevangen zijn.

Het ‘Inverpolly national nature reserve’ ligt in het Noord Westen van Schotland grofweg tussen Ullapool en Lochinver. Het laat zich het gemakkelijkst beschrijven als een heuvel- bergachtig hoogveengebied. Je loopt er nagenoeg altijd door zompige veen/heide gebieden.
Het water, dat wij overigens gewoon drinken, staat altijd een paar centimeter hoog. De veengebieden worden doorkruist door kleine stroompjes van zo’n dertig cm breed maar doordat de ondergrond zo zacht is hebben zij zich zo’n meter of meer in de ondergrond ingevreten. Je ziet ze niet doordat de heide erover groeit maar horen doe je ze wel. Het is dan zaak om goed op te letten en er niet met een voet of been in te zakken.
Een blessure heb je zo opgelopen en als als je boven in ‘The hills’ bent is het gauw een dag of wat lopen voordat je weer “in de beschaving” bent. Het is overigens regel dat je nooit alleen op pad gaat en dat je vertelt waar je naar toe gaat en hoe laat je ongeveer terug bent.
Zorg er ook voor dat je niets verliest onderweg want terugvinden van verloren zaken is een hopeloze zaak. Je zult niet de eerste zijn die een railtje, vliegendoos, fototoestel of zelfs een complete hengel moet achterlaten in ‘the Hills’. En het staat zo slordig als je, aangekomen op de plek van bestemming alles van je maat moet lenen.

Als het niet waait is het er oorverdovend stil, je er hoort werkelijk niets. Eigenlijk best wel wat beangstigend want je mist toch een zintuig waarmee je normaliter informatie over de omgeving vergaart.

Maar wat is er nu mooier dan na een tijd banjeren, stoempen, klimmen en klauteren bij een Loch aan te komen even wat eten en drinken en dan in een adembenemende omgeving een stel forelletjes van zo’n vijfentwintig cm te vangen. ’s Avonds stomp je bij een kampvuurtje je forelletje onder het genot van een meegenomen wijntje naar binnen. En voordat je in je tentje in slaap valt hoor je de hertenbokken op 100m afstand naar elkaar ‘burrelen’. ’s Nachts schrik je wezenloos wakker omdat er een hert nieuwsgierig eens wat dichter bij je tentje komt kijken om te zien wat dat nu weer voor een raar ding is wat er staat.
’s Ochtends nog een aantal vissen vangen om dan in de loop van de middag weer het stuk naar beneden te lopen naar de plek waar je afgesproken hebt dat iemand je weer ophaalt.

David, eigenaar van het estate en boer, heeft het, als echte ‘Highlander’ wat minder op met verschillende leden van de aanwezige fauna. Elke vos die het op zijn levende have heeft gemunt en elke zeehond in de baai die best wel eens een lekker zalmpje lust voorziet hij, middels een jachtgeweer, van een “derde oog” precies tussen de twee al aanwezige ogen. En dat al vanaf een afstand van zo’n driehonderd meter.
Deze week krijgt hij hulp van de "vrienden van Hubertus" want op zijn estate loopt het zalmseizoen tot 1 oktober daarna komen jagers om voor zo’n 10.000,= euro een gigantische hertebok af te mogen schieten.
Lijkt me geen kunst want je ziet er tegen de schemering tientallen lopen.

Maar we hebben ook gewoon op het systeem gevist. De ‘river Polly’ op nog geen 100m van de lodge de andere rivieren op rijafstand. Dan is het heerlijk om na de ochtendsessie terug op de lodge te komen, even genieten van de lunch, en weer te kunnen vertrekken voor de middagsessie.
Na de berichten van vorig jaar, toen er maar liefst achttien zalmen,in een week tijd, gevangen waren op de twee systemen waren de verwachtingen voor dit jaar hooggespannen. Overigens waren deze zalmen niet de enige vangst want ook grote zeeforel van 1,5 tot 4,5 pond (is weer helemaal terug de laatste jaren op het systeem) vele wilde bruine forel, veel makreel en heel veel pollak waren er gevangen.

Echter: dit jaar was het weer te goed, niet het weer dat je rond deze tijd in de hooglanden kunt verwachten. Geen vier seizoenen op een dagdeel, geen regen waardoor de rivieren stijgen en zalm niet meer te houden is om het systeem op te trekken en te gaan paaien.
We mazzelden dit jaar met nagenoeg de hele week een zonnetje bij zo’n 20 a 25 graden.
Nee dit jaar zijn er ‘slechts’ twee zalmen van zo’n tien pond en een aantal zeeforellen van tussen de twee en vier pond gevangen. Slechts een dag heeft het behoorlijk geregend en gewaaid en precies op die dag…………….ach je raadt het al.

Het vissen op zee op pollak en makreel is ook een belevenis op zich. Met een bootje je laten driften tot boven de kelpvelden en dan een aanbeet van een pollak van zo’n pond of acht krijgen. …………KLABAM…………. Je acht of negen hengel gaat letterlijk krom tot in het handvat maar uitdrillen is er niet bij. Je moet koste wat kost de vis uit de kelp houden want anders kun je het wel vergeten. Die krijg je er dus van zijn lang zal zijn leven niet meer uit. Alhoewel even spanning van de lijn en soms zwemt hij zich dan wel weer los. Maar dan begint het spektakel van voor af aan.
Makreel is ook heel leuk om te vangen maar toch minder enerverend als een dikke pollak.
Met het bootje kun je ook over de kelpbedden en van eiland naar eiland varen om dan ‘trawlend’ je visje proberen te vangen. Deze manier van vissen is minder spectaculair maar zeker zo effectief. Reken dan maar op een hele hoop consternatie als je met drie man tegelijk, na over een school pollak gevaren te zijn, met een kromme hengel zit in een wankel en onstabiel bootje.
Deze visserij kan overigens alleen maar bij weinig wind dit i.v.m. de golfslag en het veranderlijke weer in dit gebied. Veiligheid voor alles, dus ook altijd zwemvesten mee.
Overigens bij rustig weer is het ook goed mogelijk om vanuit een belly boot de kelpbedden en onderzeese troggen uit te vissen geeft ook aardige sport en dit is een behoorlijk understatement.

Bij wat onstuimiger weer is het ook een genot om vanaf de rotsen de pollak en makreel te belagen. Door de ruigere golven die tegen de rotsen klappen komen altijd en aantal kleinere vissen in de problemen en dit is juist het aas waar makreel en pollak op uit is. De vissen zijn niet zo groot als verder op zee maar een pollak van zo’n 30 centimeter geeft meer dan genoeg tegenstand aan je vlieghengel.

De terugreis op de boot was ook weer een genot. Naast de bekende wederwaardigheden zoals we die op de heenreis beleefden, kregen we midden in de nacht te maken met windkracht 8. Ik kan je wel vertellen dat zelfs een boot ter grote van een middelgroot flatgebouw daar niet onberoerd onder blijft. Ook de passagiers moesten meedelen in de grillen van Neptunis.
’s Nachts heb ik me een paar keer ternauwernood vast kunnen houden zodat ik niet uit bed viel. Toen ik de volgende morgen naar het ontbijtbuffet liep kwam ik een paar mensen tegen die voor de tweede keer “genoten” van de drank en het diner dat zij de avond ervoor genuttigd hadden. “Zij aten achteruit” zoals men dat placht te zeggen. Ik ben daar ruggelings en door mijn mond ademend langs gelopen om geen deelgenoot van hun lotgevallen te worden.
Maar toen ik eenmaal aan mijn ontbijt zat zei mijn maag zacht tegen mij: “Pssst neem maar een half broodje. Da’s meer dan genoeg. En doe in plaats van koffie maar een klein glaasje zjuderansj. Hou het daar maar bij want anders kan ik heeeeel lastig gaan doen” . Natuurlijk volgde ik dit verzoek op. Je kon merken dat ik weer bijna thuis was, hier volg ik namelijk ook elk verzoek/bevel op. Ik zal blij zijn als het weer eind september wordt. Weer doen waar je zelf zin in hebt. (Oeps……. niet doorvertellen hoor)

Kortom: Onthaasting en genieten in het kwadraat. Als ik zonder hengel door dit gebied moeten lopen zou het zeker geen straf voor me zijn. Gigantische, continue veranderende vergezichten en weersomstandigheden in een onherbergzaam landschap op de rand van zee, land en bergen.
Heerlijke ongecompliceerde mensen met een net iets te grote neus, een net iets te scheef gezicht of een oorinplant die net niet gelijk is. Ik geloof dat door de kleine gemeenschappen in het gebied er wellicht bij de natives sprake is van een “apert genetisch defect”. Maar ja ik ben geen klinisch geneticus ik ben maar een gewone Brabantse vliegvisser op vakantie in ‘The Higlands”
Janneke, mijn vrouw, hoeft zich dan ook geen zorgen te maken over mijn uitspattingen, want je moet wel extreem hongerig zijn om hier “uit te gaan eten” bij de dames. Maar voor mannen met grote trek zijn lieslaarzen misschien wel handig. Want er lopen honderden schapen.

Grt,

Bert